blog

Vakbeurs Klimaat Houten

November 10, 2018

 

De Dag van de Openbare Ruimte maar dan met klimaat ‘spullen’.

Op de beursplattegrond prijkt een parkbankje met de voeten in het water en dat was ook meteen het speerpunt van de eerste klimaatbeurs in Houten. “U weet waarschijnlijk dat het steeds harder gaat regenen?” was de openingszin van bijna ieder verhaal van adviseur x-solutions, x-instruments, x-techniek, x-construct of green-x. Samengepakt in een volle beurshal met mannen die ons klimaat gaan beheersen en be’heren’ met spullen.

 

Teleurstellend dat er in de economie rondom de openbare ruimte zo weinig verandert. Waar de Dag van de Openbare Ruimte vooral gaat over bovengrondse spullen, zo gaat deze klimaatbeurs vooral over spullen die we onder de grond moeten stoppen of op het dak moeten leggen. Kilo’s technologie verpakt in kunststof. Folies, eierdozen, wafeldoeken, afvoerbuizen, boomkratten, als worst verpakte plastic wokkels en dakbedekking opgebouwd als lasagne. De ene oplossing nog slimmer dan de andere maar vragen over de herkomst of afbreekbaarheid van materialen werden mondjesmaat beantwoord.

 

Producten die ontwerpers jaren geleden al konden toepassen vonden destijds nul op rekest bij opdrachtgevers. Te nieuw, te duur in onderhoud, te veel weerstand bij de burger. Nu verkondigen opdrachtgevers trots dat ze hun wijken klimaatneutraal renoveren met burgerparticipatie en waterdoorlatende stenen. Het schrijven van een visie, het uitzetten van het traject en de uitvoering nemen zo’n slordige 9 jaar in beslag. Waarschijnlijk zijn de gekozen oplossingen dan verouderd en begint de plannenmakerij van voren af aan.

 

Ondertussen zoek ik naar groene initiatieven. Bomen prijken vooral op visuals in formaten uit onze voortuinen van weleer, of ze staan te kwarren in grote plastic zakken op de beursvloer. Vaste planten mogen weer, gelukkig. Wel alleen de soorten die zich hebben ‘bewezen’ in de openbare ruimte, zeg maar de eksters en de duiven onder de planten. De soorten die alles van ons pikken en desondanks opgewekt blijven bloeien, mits voorzien van de juiste substraten.

 

Ik ben inderdaad niet positief. Het hokjesdenken is ver doorgeschoten in de openbare ruimte in Nederland. Ik zie een visual met een samenraapsel van diverse parkeervakken met laadpalen, snippertjes stoep, bakken, vakken, wifipunten, borden, een plek voor de deelauto en zowaar een boom die evenveel ruimte krijgt als een lantaarnpaal en nog vrucht draagt ook.

Ik spreek de man van x…solutions aan bij een poster waarop een boom in een ondergronds keurslijf wordt geperst, afgedicht met bestrating, ernaast een vrij grasveld waar zo drie bomen passen zonder toeters bellen. “We kunnen bomen misschien gewoon weglaten in stedelijk gebied?” probeer ik. Maar nee, dat zou zonde zijn. Er volgen voorbeelden van boomloze pleinen en wijken waar het toch geen leven is. Geen leven zonder de boom, dat is nogal een uitspraak. Zonder bomen hebben wij inderdaad geen leven en dat de leefbaarheid rap afneemt is inmiddels bekend maar die bomen moeten genoegen nemen met een postzegeltje grond tussen de kabels en leidingen, in de verharding en geïsoleerd van soortgenoten. Ze mogen niet teveel blad laten vallen en al helemaal geen vruchten, ze mogen geen uitzicht wegnemen, alle verkeer moet er onderdoor kunnen rijden, we kronen ze op tot lolly’s, en we geven ze precies genoeg voeding voor een jaar of dertig. Dan gaat de openbare ruimte toch weer op de schop en planten we wel weer een nieuw boompje.

 

Als we vinden dat het geen leven is zonder bomen, wanneer nemen we ons groen dan eindelijk eens serieus in de openbare ruimte? En wanneer profiteren we van de klimaatvoordelen van natuur zonder toevoegingen? Wanneer geven we niet alleen ruimte aan bomen maar ook aan bosschages (‘sociaal onveilig’), struiken (‘houden zwerfvuil vast’) en kruidachtigen (‘geven een rommelig beeld’)? Waarom wordt er zo krampachtig binnen de lijntjes gekleurd; waarom alles toch altijd weer bekijken vanuit de zichtbare kostenkant en de angstcultuur? Geen stad zo dicht bebouwd of er is wel ruimte voor groene plekken waar we de grenzen kunnen laten vervagen, de grond ongemoeid kunnen laten en de tijd ruim baan kunnen geven. Als je goed kijkt is er altijd ruimte voor groene oases, die goed zijn voor het welbevinden van mens en dier, voor de vochthuishouding, de waterberging, afkoeling, windbreek, ontspanning, ontmoeting, verwondering, lering ende vermaak. Oases die over 150 jaar ook weer een paar grote bomen opleveren. Het is niet zo ingewikkeld maar het vereist een andere manier van denken over ons samenleven met natuur in de openbare ruimte en over de ruimte die we de natuur kunnen en geven.

Zolang we groen in Nederland niet serieus nemen, nemen we onszelf niet serieus. Iedereen kan zien dat we op dit moment de rekening gepresenteerd krijgen (u weet wel, die insecten, die rare temperaturen en die hoosbuien). Die rekening gaan we niet vereffenen met nog meer technische snufjes in spullen, heel veel spullen.

Please reload

Recent Blogs

November 10, 2018

March 26, 2016

Please reload

Archive
Please reload

© Plantschap, 2016

  • LinkedIn
  • Flickr
  • Pinterest
  • Instagram